او برای رفتن به مدرسه آمادگی دارد؟

لیلا باقری فرد کارشناس روانشناسیشهریور ماه 1383

منصفانه نیست کودک خود را در زمانی که آماده نیست به مدرسه بفرستید. رفتن به مدرسه برای کودکان یک واقعه " شتاب دهنده " است و اگر آن لذت نبرد به احتمال زیاد احساس طرد شدگی خواهد کرد. با آماده ساختن کامل کودک برای مدرسه، میتوانید بیشترین شانس ممکن را برای لذت بردن از مدرسه به او بدهید. برای اینکه کودک شما از وقتی که در مدرسه میگذراند سود ببرد باید مهارتهای پایه ای معینی را قبلاً به دست آورده باشد.

فهرستی از مهارت هایی که شما باید سعی کنید کودکتان قبل از ورود به مدرسه آنها را به دست آورد بدین شرح است:

مهارت های اجتماعی
• در کارهای کوچک منزل کمک میکند و میتواند وظایف ساده را به انجام برساند.
• توانایی مشارکت را دارد.
• هنگام بازی با گروه کوچکی از دوستانش کاملاً احساس راحتی میکند.
• میتواند کارهای شخصی خود مثل شستن و خشک کردن دست هایش را انجام دهد.
• وقتی یک فعالیت جدید پیشنهاد میشود آمادگی مشارکت در آن را دارد.
• وقتی به او دستور العمل انجام کاری را میدهید با خوشحالی از آن پیروی میکند.

مهارت های جسمانی
• از عهده بستن دکمه ها، زیپها و بند کفش هایش بر میآید.
• میتواند بازی هایی که با انگشت انجام میشود انجام دهد، قادر است چیزی را با قیچی ببرد، میتواند سایر کارهای کوچک را که نیازمند مهارت دستها است انجام دهد.
• میتواند یک توپ را بگیرد و پرتاب کند.
• میتواند با هر پا چند قدم بجهد.
• بدون دلیل بی قرار یا بی تفاوت نمی شود.
• میتواند دست چپ خود را از روی سر به شانه سمت راست برساند و برعکس.

مهارت های ذهنی
• میتواند راجع به واقعه ای که اخیراً رخ داده است به طور قابل فهم و تا حدی روان صحبت کند.
• از داستانها لذت میبرد و قادر است بدون ورجه و ورجه کردن زیاد به آنها گوش دهد.
• رنگها را میشناسد و نام آنها را میداند.
• نام خانوادگی ، نشانی و شماره تلفن منزل خود را میداند.
• از نظر تلفظ لغات، ادای کلمات و ساختن جملات نسبتاً روان است.
• تعدادی شعر و آواز کودکان را حفظ کرده است.
• به خواندن تمایل دارد و به کتابها و سایر مطالب خواندنی علاقه نشان میدهد. اگر فقط به داستان های مصور علاقه داشته باشد نیز کافی است.
• داستان های مورد علاقه اش را میتواند به صورت کلی به یاد آورد.

حال باید بدانیم که چگونه به کودک خود کمک کنیم مدرسه را دوست داشته باشد. در قسمت اعظم سال های خردسالی جهت گیری کودک شما به سوی منزل بوده و اکثر علایق او محدود به نزدیکی یا داخل منزل میباشد. یکی از راه های تشویق کودکتان به حداکثر بهره برداری از تمامی فرصت های یادگیری موجود در مدرسه، افزایش علاقه او به خود مدرسه است. راه های ساده ای برای تقویت نگرش مثبت نسبت به مدرسه وجود دارد.

کودکان پرورش یافته در خانواده هایی که والدین آن معتقدند کودکی بایستی یک دوره بی خیالی کامل در زندگی باشد معمولاً از هرگونه فعالیت مشابه کار کردن نفرت دارند. اینگونه بچهها مدرسه را تا جایی که فقط برای بازی کردن باشد دوست دارند ولی همین که به کلاس های بالاتر میروند از مدرسه بدشان میآید. بنابراین نتیجه میگیریم که واداشتن کودک به انجام کارهای ساده، مسئولیت دادن به او، تکیه بر بازی های تخیلی و خلاق، و دادن تکالیف ساده یادگیری و حافظه ای به کودکتان کمک میکند مدرسه را خیلی پیشتر دوست داشته باشد و در آنجا شکوفا شود.

احتمالاً رفتن به مهد کودک و آمادگی سازگاری با مدرسه را آسانتر میکند. مسلماً کودکانی که از نظر جسمی و فکری آگاهی مدرسه رفتن را پیدا کرده اند نگرش مطلوبتری نسبت به مدرسه دارند تا کودکانی که هیچگونه آمادگی برای کلاس های نخست خود ندارند.

نگرش خود شما به یادگیری، آموزش و مطالعه تأثیر شگرفی بر نگرش کودک شما به مدرسه، دروس مختلف و آموزگاران دارد اگر میخواهید کودکتان از مدرسه لذت ببرد و حداکثر استفاده را از آن بنماید، داشتن یک نگرش مثبت کاملاً ضروری است. پی بردن به جو احساسی مدرسه و تأثیر نگرش های آموزگار و نوع انضباط حاکم بر مدرسه از جانب شما حائز اهمیت فراوان است. آموزگارانی که با شاگردان خود رابطه خوبی دارند و از انضباط بدون تبعیض و همراه با دموکراسی استفاده میکنند، شاگردان خود را به دوست داشتن مدرسه تشویق میکنند.

روابط بین آموزگار و شاگرد اهمیت ویژه ای در میزان علاقه کودک به مدرسه دارد کودکی که با نگرش منفی نسبت به آموزگاران که در محیط منزل به او منتقل شده است، به مدرسه میآید احتمال اینکه پیشرفت خوبی داشته باشد بسیار کم است، زیرا نگرش او نسبت به تمام آموزگاران نامطلوب خواهد بود. در این شرایط احتمال اینکه کودکتان مدرسه را دوست داشته باشد اندک است. پس بیائید با آماده کردن فرزندانمان برای رفتن به دبستان و یادگیری دروس اولیه آنها را به نحو احسن همراهی کنیم تا هم کودکانمان شاد باشند و هم خودمان و معلمان.